Arte

ENSE'ME AR FUME GRISO D'O SIGA'O di Armando Bonazzi

Del 14 Marzo 09

La gh'èa l'ombra da pògo

'nt'a banchina de prèa sot'àa ca.

L'aia fresca 'nzà la smorsàva

Er calòe d'o sò che,pè òe,

i èa picà sòrve ae ciàpe.

E lu,lì assetà,

o sigào 'n bòca,a berèta 'n testa,

o giulèco apèna despuntà...

Lente bocà de fume,squasi cadensà

i zugàvo per l'àia ensème ai sè pensèi

e 'nsème a lòo i se desfàvo.

La gh'èa tuti i arècordi,i  pantàssi,

o travàvagio de tanti ani, e privassiòn,

ente quèi momenti de silensio e de pase.

La gh'èa tuta a sè vita

Che cian cianìn l'andàva via...

Ent'a facia assuta,

brusà dao sò, sorcà dae rughe,

solo i òci turchin i èo vivi;

anca svègi e atènti a sbirciàe

òmi sfarcà dae còrbe 'n còlo

e dòne sfeguà dae panèe 'n testa.

E lu, aòa,i vedeva ciàe tante cose

Che da zòve i ne pòdeva càpie.

Aòa, 'nsème ar fume griso d'o sigàa,

o solito pensèo gramo,amào:

perché a vita la scapa cossi alèsta?

perché ' r galo i ne vè ciu cantàe?

 

Armando Bonazzi